Ben ik van een hoge klif gesprongen?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Ik heb wel eens moeite met mijn vertrouwen op Iemand te stellen.

Wat zou ik graag willen dat ik erover beschikte: het blindelingse vertrouwen, een rust waardoor alle zorgen van je afglijden. Toch blijven vragen als “Wat als…” en “Waarom…” altijd de kop opsteken en blijf ik liever wikken en wegen over hoe het nu toch allemaal in elkaar zit, in plaats van dat ik in het diepe spring en de touwtjes uit handen geef.

Sounds familiar?

Een klif in Zuid-Frankrijk

Het is begin juli. Mijn ouders komen terug uit het zonnige Zuid-Frankrijk en kunnen letterlijk niet ophouden over de adembenemende kust, de Middelandse Zee zon en het heerlijke eten. Om nog maar niet te beginnen over de prachtige dorpjes en de Lavendelvelden. Onder het genot van een kopje thee, luister ik aandachtig terwijl mijn moeder honderduit praat over hun vakantie. Ze schildert onder andere een tafereel van een hoge klif, waaronder een blauwe waterzee schittert in de zon en bovenaan een groepje jongeren staat te dralen. Ze dagen elkaar uit om vanaf daar in het water te springen. Zoals mijn moeder het beschrijft, kan ik mij een beeld vormen van de gebeurtenis waarin het geweldig, zomers en avontuurlijk uitziet… Terwijl ik luister, kan ik het niet helpen dat ik mijn fantasie voor een moment de vrije loop laat…

Je laat het allemaal rusten in de handen van deze Persoon en je vertrouwt erop dat het allemaal goedkomt, ondanks dat je niet zeker weet of dat zo is.

Hoe zou het zijn om daar te staan? Daar op de rand van die klif. Ik zie mezelf al staan, met bibberende benen. Ik doe een stapje naar voren en kijk ultra-voorzichtig over het randje naar beneden. De schrik voelt als een schok door mijn lijf… zie ik daar nu haaien zwemmen? Zenuwachtig probeer ik mijn ademhaling onder controle te krijgen. Nee Jildou, in dit gebied leven geen haaien. Ik wil weer achteruit lopen om een aanloopje te kunnen nemen. Of misschien ook wel om panikerend en bibberend van angst op de vlucht te slaan, maar ik krijg er de kans niet voor want dan voel ik die gevreesde handen in mijn rug…

De sprong

Een duw van een van de andere jongeren, is alles wat nodig is om mij van een hoge klif te sodemieteren. Alles wat nodig is om mij voorover, met mijn neus in mijn angst te gooien. Alles wat nodig is om door haaien te worden verslonden en alles wat nodig is om misschien met mijn hoofd op een rots te belanden en op slag dood te zijn.

Ik val lange tijd en in die tijd begint mijn leven voor mijn ogen aan me voorbij te schieten. Die dag dat ik met mijn vriendinnetje op straat speelde… die andere dag dat ik bij mijn oma op bezoek ging… en die dag dat ik voor de eerste keer naar de middelbare school ging, het moment waarop ik voor het eerst verliefd werd… Wat een kort leven heb ik gehad!

Wat had ik nog veel kunnen beleven!

Ik had nog willen trouwen, kinderen krijgen. Mijn droombaan vinden. Ik had dat mooie pandje op het hoekje van een Amsterdamse wijk willen kopen en ik had nog ijsjes in Toscane willen eten met de liefde van mijn leven. Ik had nog op huwelijksreis gewild. Mijn kinderen naar school toe brengen, hun voor de eerste keer op hun kop geven omdat ze stout waren geweest. Oh, en ik zou ze natuurlijk leren fietsen en als ze ouder waren zouden ze leren autorijden. Ik zou zelf nog auto willen leren rijden! Ik zou nog oma willen worden. Van die stekelige kussen aan mijn 74 kleinkinderen uitdelen. Het had allemaal zo mooi kunnen zijn.

Koud zout water

Net op het moment dat ik mijn laatste schietgebedje wil doen, word ik verrast door het koude zoute water onder mij. Het sluit zich om mij heen, omarmt me en verwelkomt me plotseling maar vriendelijk. Binnen een paar seconden kom ik weer met mijn hoofd boven water en kijk om me heen. Het zonnige Zuid-Frankrijk is er nog steeds. Er is in de verste verte geen haai te bekennen en terwijl ik omhoog kijk, kan ik niet geloven dat ik daar vandaan gekomen ben.

Waar ben ik zo bang voor geweest?

Vanaf hier lijkt die klif tien keer minder hoog dan vanaf daarboven. De andere jongeren staan daar hard te lachen, niet beseffende welke doodsangsten ik de afgelopen twee seconden heb uitgestaan. Maar het water is echt, de klif is echt en de jongeren zijn echt. En ik, ik ben echt. Completely alive en niet dood. Terwijl ik moet lachen van de plotseling verdwenen spanning bedenk ik me opgelucht dat ik op een dag nog oma kan worden.

Vertrouwen dat het goedkomt

Vertrouwen is een onderwerp dat mij persoonlijk veel bezig houdt. Iemand vertrouwen vereist een sprong te nemen. Een sprong in het diepe, het onbekende. Immers, wanneer je je vertrouwen op Iemand stelt, betekent dat dat je je zorgen erover helemaal loslaat. Je laat het allemaal rusten in de handen van deze Persoon en je vertrouwt erop dat het allemaal goedkomt, ondanks dat je niet zeker weet of dat zo is. Dat is hetzelfde als van een hoge klif springen. Het vereist een sprong om het daadwerkelijk te doen. En als je het dan doet, dan zweef je maar wat door de lucht. Al die tijd dat je daar zweeft laat je je lot over aan het onbekende.

Je weet niet wat de gevolgen van je stap zijn en alles wat je nog kunt doen is afwachten wat er zal gebeuren.

Zal je opgegeten worden door haaien? Zal je met je hoofd op een rots vallen? Of zal je gewoon in het water vallen en daarna heel trots op jezelf zijn?

Op iemand vertrouwen kan eng zijn, maar je kunt er daarna ook enorm voor beloond worden. De opluchting en vrijheid die je zult voelen als je ervoor kiest op Iemand te vertrouwen, is onbetaalbaar. Het vereist alleen even die sprong.

Kon iemand je af en toe maar een zetje geven.

 

Liefs,

Jildou

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>