Lucky to be alive

Posted by jildoutcc Category: Blog'sTag: , , ,

De vogeltjes fluiten vrolijk, de blauwe lucht lacht naar mij van buitenaf en de zonnestralen vallen op mijn gezicht. 7 maart, acht uur in de ochtend. Officieel is het nog geen lente, maar als ik in mijn trainingsbroek en sweater door de straten van Damwâld jog, zie ik dat er al vele krokussen uit de grond gekropen zijn. De slaap waait uit mijn gezicht, er zijn al heel wat mensen van bed en dat verbaasd me. Voor velen is de vakantie vandaag weer voorbij, maar voor mij niet. Sinds ik niet meer naar school ga, zie ik de wereld eigenlijk niet vaak meer rond deze tijd. En als je dan een dagje vrij hebt, ligt je bed negen van de tien keer toch nog heel lekker om acht uur?

Maar lang in bed liggen maakt natuurlijk alleen maar moe en de wereld is naar mijn mening juist op zijn mooist in de ochtend, dus besloot ik een tijdje terug om twee keer in de week te gaan hardlopen ’s ochtends. Om de dag mee te pakken, de hele dag. Als de wekker dan rinkelt om acht uur lijkt het nooit één van mijn beste ideeën, maar als ik buiten ben lacht de wereld me toe. En ik besef me dat we soms even tijd moeten nemen om te genieten van die wereld. Van kleine dingen zoals de vogeltjes die fluiten en de krokussen die bloeien. Ik ren de hoek om, zie twee mensen een praatje maken, een paard in de wei staan, de zon op ons neer schijnen en hoor country muziek door mijn oordopjes klinken. En dan besef ik me hoe mooi leven is.

Mijn moeder kreeg vanochtend een appje van mijn zus (Mayke). Zij was deze ochtend als eerste beneden gekomen en rook meteen dat er iets niet klopte. Het huis stonk en er kwam een gaslucht op haar af. Mayke besloot gelukkig meteen het gasfornuis te checken en zag daar letterlijk hoe een ongeluk in een klein hoekje kan zitten. Het knopje van een pit was nét niet helemaal dichtgedraaid. De hele nacht heeft er daarom gas kunnen ontsnappen, onze woonkamer in. “Gelukkig lag Kai in de gang en niet in de woonkamer”, reageerde mem. Het beestje kwispelt vrolijk en likt over mijn hand. En terwijl zijn onwetende en onschuldige bruine ogen me aanstaren, krijg ik een beetje medelijden met hem.

Gisteravond was ik nog even aan de telefoon met Mathias. We hadden het over de trein tussen Zwolle en Emmen die een poosje terug bij Dalfsen is ontspoord. Een trein waar wij regelmatig in zitten. Mathias zat in de trein naar Hilversum en ik vroeg hem of hij dat ook een raar idee vond, nu er net iets was gebeurd met de trein waar wij vaak in zitten. “Nee,” zei Mathias, “helemaal niet. Er gebeuren ook auto-ongelukken, vliegtuigongelukken en ook iemand op de fiets kan immers iets overkomen. Een ongeluk zit in een klein hoekje.” En zelfs als je thuis veilig in je bedje ligt, dat is wel weer gebleken…

Op zulke momenten beseffen we ons altijd even hoe mooi het is dat we in leven zijn, iets wat zo vanzelfsprekend lijkt. Zaterdag, op het benefietconcert in Lioessens zong ik een zelfgeschreven lied, genaamd: “In Mijn hand.” Dit lied heb ik gezongen voor de ex-straatkinderen in het Horeb Kindertehuis in Brazilië. Tegen hen, kinderen die al zoveel angst en onveiligheid hebben ervaren, zegt God: “Wees niet bang, want Ik verstop je veilig in Mijn hand.” Maar ook als jij en ik ’s nachts wakker liggen van nare dromen, herinneringen of gebeurtenissen, of als we juist rustig doorslapen terwijl er een ongeluk op de loer ligt… Het fascineert me hoe we worden beschermd. Hoe we worden verstopt en verborgen in Zijn hand…

Lucky to be alive.

Liefs Jildou

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *.

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>